Vikurnar gingu. Anna gekk í skúla og gjørdi skúlaarbeiði sum vant, men hon var ikki hin sama. Dagbókina nam hon ikki. Um kvøldið sat hon framman fyri útvarpstólinum og lurtaði eftir Radið Luxemburg. Anna hevði ongantíð áður hugsað um, at allir
sangirnir vóru um kærleika ella mistan kærleika. Hon sat samankropin í stólinum við tárunum niður eftir kjálkunum og lurtaði eftir tí bleytu røddini í Cliff Richard: “Please give me one more chance, this is my first romance…”