Oyggin var øðrvísi. Hon var nakað heilt annað enn Mumidalur, har alt var, sum tað skuldi. Satt at siga sá tað út til at fara at gerast heilt vandamikið á oynni. Hetta var um at broyta alt – uttan Lítlu Mý. Og orsøkin var havið, sum ikki fekst greiði
á. Tað, sum neyðugt var, var ein stormur, eitt bjargingarbragd og at vitin aftur varð tendraður. Havið hevði kanska vánaliga muru, men tað var ein fittur fíggindi …