Hubert beit seg í undirvørrina. Hann var eingin ketta. Men hann vildi so fegin hava onkran at tosa við. Han leyg: Jú, jú, sjálvanid eri eg ein ketta.

Gott! Eina løtu helt eg teg vera ein dumman hund!

“Ha, ha, ha,” flenti Hubert fjáltraður inni í myrkrinum í lítla húsinum.

Tað fór at gerast trupult at greiða frá, at hann var ein hundur.