Vørulýsing

Hon situr og hyggur. Og lurtar. Og hugsar um dagin, sum hon er von, tíma fyri tíma. Tað er viðhvørt ringt at hugsa sær í rættari raðfylgju, men Antonia hevur tíðina fyri sær, og hon ger sær ómak, og hon hugsar sær, at hon koyrir tímarnar í glærar glaskúlur, sum hon seinni í lívinum kann taka upp í hondina og hyggja at, og harinni, har kann hon so síggja alt sum hendi lýsa og flyta segog VERA TIL, soleiðis sum tað var í roynd og veru.Tað er eitt slag av spæli, og hon veit ikki sjálv, hvussu hon hevur funnið upp á tað. Tað er bara komið av sær sjálvum. Og tað er loyniligt.